De fractieleiders van het Brussels Parlement overleggen dinsdag over een mogelijke hoorzitting van de Brusselse procureur des Konings Julien Moinil. Dat bevestigt de fractie van Les Engagés. Aanleiding zijn recente verklaringen van Moinil dat een parlementslid hem zou hebben gevraagd tussenbeide te komen voor de vrijlating van een gedetineerde.
Het overleg moet duidelijkheid scheppen over de vraag of de procureur in het parlement tekst en uitleg moet komen geven over die uitlatingen. De kwestie raakt de kern van de scheiding tussen justitie en politiek: een magistraat die publiekelijk een verzoek van een volksvertegenwoordiger beschrijft, zet de verhoudingen in het Brussels halfrond onder druk. De fractieleiders bekijken of een hoorzitting het geschikte instrument is, en zo ja, onder welke vorm dat kan gebeuren.
Het Brussels parket heeft inmiddels laten weten dat er geen strafbaar feit is vastgesteld in verband met het contact tussen het parlementslid en Moinil. Daarmee is de juridische kwestie voor het parket afgesloten, maar de politieke nasleep is dat niet. De vraag of een parlementslid gepast heeft gehandeld, blijft voorwerp van debat in het parlement.
De precieze identiteit van het betrokken parlementslid is niet publiek gemaakt. Dat maakt het voor de fractieleiders extra delicaat: zij moeten een oordeel vellen over een zaak waarin de feiten voor een deel achter gesloten deuren blijven. Een hoorzitting zou dan ook vooral bedoeld zijn om het proces en de feitelijke toedracht te verduidelijken, niet om een strafrechtelijke veroordeling uit te spreken.
De timing speelt mee. Het incident komt bovenop een toch al gespannen politiek klimaat in Brussel, waar justitie en het parlement elkaar vaker raken. Elke tussenkomst van een magistraat in de publieke ruimte weegt zwaar, zeker wanneer daarin een volksvertegenwoordiger wordt genoemd. De fractieleiders beseffen dat een verkeerde afhandeling het vertrouwen in beide instellingen kan schaden.
Les Engagés bracht het overleg maandag naar buiten. Daarmee is het dossier officieel op de agenda van het Brussels Parlement gezet. Of het effectief tot een hoorzitting komt, hangt af van de uitkomst van het fractieleidersoverleg. Duidelijk is dat de zaak niet stil blijft liggen: de verklaringen van Moinil krijgen een staartje in het parlement, en de politieke druk om opheldering te vragen neemt toe.
Voor de Brusselse burger is de kern simpel: een procureur zegt dat een verkozen volksvertegenwoordiger hem heeft gevraagd een gedetineerde te helpen vrijlaten. Het parket ziet daarin geen misdrijf. Het parlement moet nu uitmaken of en hoe het zich daarover uitspreekt. Dat maakt van deze kwestie een test voor de manier waarop Brussel omgaat met de grens tussen politiek en justitie.
4
