De Zuid-Afrikaanse kunstenaar William Kentridge is de centrale gast in Bozar in Brussel. De tentoonstelling, die de veelzijdigheid van zijn werk belicht, betekent voor bezoekers een overvloed aan indrukken: tekeningen, animatiefilms, poppen en theaterdecors wisselen elkaar af. Kentridge wordt beschouwd als een van de belangrijkste hedendaagse kunstenaars en geeft al meer dan veertig jaar blijk van een uitgesproken maatschappelijk engagement.
Zijn werk kenmerkt zich door een voortdurende zoektocht naar de grenzen van verschillende media. Kentridge switcht moeiteloos tussen disciplines en creëert daarmee een oeuvre dat zich niet in één categorie laat vangen. In Bozar is dat te zien in een presentatie die de bezoeker uitnodigt om te kijken én te luisteren. De combinatie van beeld en geluid, van beweging en stilstand, zorgt voor een gelaagde ervaring die typerend is voor zijn praktijk.
Een terugkerend thema in het werk van Kentridge is het absurde. Volgens de kunstenaar helpt het absurde ons om de wereld te begrijpen. Die uitspraak is kenmerkend voor zijn benadering: hij schuwt het irrationele niet, maar gebruikt het als een lens om de complexiteit van de samenleving zichtbaar te maken. Zijn maatschappelijk engagement is nooit ver weg, maar het wordt nooit louter boodschapperig. Kentridge verweeft politieke en sociale thema's met poëtische beelden en een speelse vormentaal.
De tentoonstelling in Bozar biedt een overzicht van zijn diverse praktijk. Van tekeningen die de basis vormen van zijn animatiefilms tot poppen die hij gebruikt in theaterproducties: elk medium krijgt ruimte. Het is een parcours dat de bezoeker niet meteen een eenduidige richting opstuurt, maar eerder uitnodigt om te verdwalen in de rijke beeldtaal van de kunstenaar. Wie de expositie bezoekt, weet niet waar eerst te kijken — en dat is precies de bedoeling.
Kentridge verwierf internationale bekendheid met zijn animatiefilms, waarin hij vaak gebruikmaakt van opeenvolgende tekeningen die hij telkens lichtjes aanpast. Die techniek levert een fascinerend schouwspel op: het maakproces wordt zichtbaar in het eindresultaat. In Bozar is dat proces te volgen in verschillende zalen. Daarnaast tonen de poppen en decors hoe zijn theaterwerk en beeldende kunst elkaar versterken. Het is een totaalervaring die recht doet aan zijn reputatie als een kunstenaar die geen enkele discipline schuwt.
De keuze voor Bozar als locatie is niet toevallig. Het Brusselse kunstencentrum heeft een traditie van het programmeren van multidisciplinaire kunstenaars en biedt de ruimte voor een presentatie die zowel intiem als grootschalig kan zijn. Voor het Belgische publiek is het een kans om kennis te maken met het volledige spectrum van Kentridges werk, dat elders in Europa vaak slechts fragmentarisch te zien is.
De tentoonstelling loopt in Bozar en trekt naar verwachting een breed publiek. Kentridge zelf is een graag geziene gast in de internationale kunstwereld, maar zijn wortels in Zuid-Afrika blijven voelbaar in elk werk. De thema's die hij aansnijdt — van kolonialisme en apartheid tot migratie en geheugen — zijn universeel, maar altijd geworteld in zijn eigen achtergrond. Het absurde is daarbij geen vlucht, maar een methode. Het stelt hem in staat om tegenstellingen te tonen zonder ze te willen oplossen.
Wie de expositie bezoekt, krijgt geen eenduidig verhaal voorgeschoteld. In plaats daarvan is het een uitnodiging om te kijken, te luisteren en zelf verbanden te leggen. Dat maakt de tentoonstelling in Bozar tot meer dan een overzicht: het is een ervaring die de bezoeker actief betrekt bij de wereld die Kentridge al veertig jaar bevraagt.
