De besparingen van de Vlaamse regering treffen de jonge generatie Vlamingen het zwaarst in de portemonnee. Dat blijkt uit getuigenissen van studente Xena (23) en Inge Smets (36), moeder van vijf kinderen. Zij zien hun kinderbijslag dalen en hun koopkracht afnemen, precies op het moment dat ze een huis willen kopen of hun studies afronden.
Xena, die nog studeert, merkt dat de kinderbijslag wegvalt tijdens haar laatste studiejaren. «Echt frustrerend, als ze iets geven om het daarna weer af te pakken», zegt ze. Voor haar betekent het een maandelijkse vermindering van 140 euro. «Dat is een week eten», klinkt het bij HLN. De studente ziet haar budget slinken op een moment dat ze net probeert rond te komen van een beperkt inkomen.
Inge Smets, moeder van vijf kinderen, wordt eveneens geraakt. Haar kinderbijslag krimpt omdat ze al vijf kinderen op de wereld heeft gezet. «De vorige generatie kon nog werken om te léven. Wij moeten leven om te wérken», zegt ze. Het gezin ziet de financiële ruimte afnemen, terwijl de kosten voor levensonderhoud en huisvesting stijgen. Net als ze een huis wil kopen, wordt dat duurder.
De besparingen komen bovenop een toch al krappe situatie voor jonge gezinnen en studenten. De Vlaamse regering heeft ervoor gekozen om te besparen op kinderbijslag en andere ondersteuning, wat volgens de betrokkenen neerkomt op een verschuiving van de lasten naar de jongere generatie. «Wij moeten leven om te werken», vat Inge Smets het samen. Zij vindt dat politieke keuzes uit het verleden nu worden afgewenteld op mensen die nog aan het begin van hun loopbaan staan.
Voor Xena betekent de vermindering van 140 euro per maand dat ze minder te besteden heeft aan basisbehoeften. «Dat is een week eten», herhaalt ze. De studente vraagt zich af waarom er eerst iets wordt gegeven en het daarna weer wordt afgenomen. De frustratie is groot, niet alleen bij haar maar bij een hele generatie die volgens hen de rekening gepresenteerd krijgt.
De getuigenissen maken duidelijk dat de besparingen niet alleen cijfers zijn, maar concrete gevolgen hebben voor het dagelijkse leven van jonge Vlamingen. Zowel Xena als Inge Smets ziet zich genoodzaakt om keuzes te maken die ze voorheen niet hoefden te maken. Het gaat om minder eten, minder sparen of uitstel van een eigen woning. De impact reikt verder dan de portemonnee: het raakt hun toekomstperspectief.
De Vlaamse regering heeft nog niet publiekelijk gereageerd op de specifieke gevallen, maar de maatregelen zijn onderdeel van een bredere besparingsronde. Critici stellen dat de lasten onevenredig bij jongeren terechtkomen, terwijl oudere generaties gespaard blijven. Voor Xena en Inge Smets is dat geen abstract debat: zij voelen het elke maand opnieuw.
3
