De levenslange celstraf die Chris Vanhaverbeke (48) uit Waardamme (Oostkamp) van het hof van assisen kreeg voor de moord op zijn kinderen Maud (8) en Ona (5) en de moordpoging op zijn ex-partner Astrid (40), is definitief. De aardappelboer kon nog cassatieberoep aantekenen wegens vormfouten, maar heeft besloten dat niet te doen. Daardoor is de uitspraak van de assisenjury nu onherroepelijk.
Het hof van assisen had Vanhaverbeke eerder schuldig bevonden aan de dubbele kindermoord en de moordpoging op zijn ex. De feiten vonden plaats in de familiale context en schokten de regio Oostkamp en ruim daarbuiten. De man riskeerde de zwaarste straf die het Belgische strafrecht kent, en die werd ook effectief uitgesproken. Met zijn beslissing om geen cassatieberoep in te dienen, aanvaardt hij die straf.
«Het geeft haar een gevoel van rust, al is er nog een proces op 14 december», zegt Kristiaan Vandenbussche, de advocaat van Astrid. Die reactie maakt duidelijk dat de definitieve straf voor het slachtoffer een belangrijke stap is, maar dat de juridische afhandeling nog niet volledig achter de rug is. Op 14 december volgt er nog een rechtszaak, waarvan de precieze aard niet nader wordt toegelicht.
Het cassatieberoep waarover Vanhaverbeke kon beschikken, was geen inhoudelijke herbeoordeling van de feiten, maar een procedurele toetsing door het Hof van Cassatie. Dat hof onderzoekt enkel of de wet correct werd toegepast en of er geen vormfouten zijn gemaakt die de uitspraak ongeldig zouden maken. Door daarvan af te zien, vermijdt de veroordeelde een nieuwe juridische ronde en blijft de levenslange celstraf overeind.
De zaak blijft ook na de definitieve veroordeling de gemoederen beroeren in Oostkamp en de bredere regio. De dubbele kindermoord en de moordpoging op de moeder van de kinderen behoren tot de zwaarste dossiers die de Belgische assisenrechtbank de voorbije jaren heeft behandeld. De naam van de dader en de omstandigheden van de feiten zijn in de lokale gemeenschap sterk aanwezig.
Voor de nabestaanden en de betrokken partijen betekent de beslissing van Vanhaverbeke dat er geen nieuwe inhoudelijke of procedurele discussie meer komt over de strafmaat. De levenslange celstraf is daarmee definitief verworven. De advocaat van Astrid benadrukt dat dit voor haar een vorm van rust oplevert, ook al blijft er nog een gerechtelijke afspraak op de kalender staan.
De zaak-Vanhaverbeke is een van de zeldzame dossiers waarin een assisenhof daadwerkelijk de maximumstraf oplegt en de veroordeelde die straf vervolgens niet meer aanvecht. Daarmee komt er een einde aan de strafrechtelijke procedure tegen de man, zonder dat er nog een cassatieberoep wordt ingesteld. De definitieve uitspraak is een belangrijk moment voor alle betrokkenen, van de nabestaanden tot de lokale gemeenschap in Waardamme en Oostkamp.
3
