Een man met een strafregister van negen bladzijden en 32 veroordelingen achter zijn naam bleef vrij rondlopen zonder voorwaarden. Bart L. (40) uit Temse stond gisteren terecht voor verkrachting en poging tot doodslag, maar zijn DNA-profiel zat niet eens in de algemene databank van de politie. Daardoor kon de politie minstens één brutale verkrachting niet voorkomen, zo stelt misdaadreporter Tim Lescrauwaet in een analyse.
Lescrauwaet vraagt zich hardop af hoe iemand met zo’n uitgebreid crimineel verleden nog kan toeslaan. De man bracht vele jaren in de gevangenis door, maar liep toch vrij rond. Het ontbreken van zijn DNA-profiel in de databank is volgens de reporter een gemiste kans. Met dat profiel had de politie de verkrachting mogelijk kunnen linken aan de dader en eerder kunnen ingrijpen.
De kernvraag die Lescrauwaet stelt, is of België niet gewoon een DNA-staal moet afnemen van iedereen die veroordeeld wordt. Hij wijst erop dat een verplichte afname bij elke veroordeling de databank aanzienlijk zou versterken. Daders met een crimineel verleden zouden dan sneller geïdentificeerd kunnen worden bij nieuwe feiten, ook als ze niet onmiddellijk als verdachte in beeld komen.
De zaak rond Bart L. legt volgens de misdaadreporter een structureel probleem bloot in de aanpak van draaideurcriminelen. Ondanks zijn lange strafblad en talrijke veroordelingen kon hij opnieuw de fout in gaan. Het feit dat zijn DNA niet geregistreerd was, maakt het voor de politie moeilijker om recidivisten te koppelen aan lopende onderzoeken.
Lescrauwaet benadrukt dat het niet om een theoretische discussie gaat. De gevolgen zijn concreet: een brutale verkrachting had mogelijk voorkomen kunnen worden als het DNA-profiel van Bart L. in de databank had gezeten. De reporter pleit daarom voor een automatische en verplichte DNA-afname bij elke veroordeling, zonder uitzondering.
Het voorstel zou een aanzienlijke uitbreiding betekenen van de huidige praktijk, waarbij DNA-stalen vooral worden afgenomen bij zware misdrijven. Door ook veroordeelden voor lichtere feiten te verplichten een staal af te staan, zou de politie over een veel breder instrument beschikken om recidive tegen te gaan. Critici wijzen echter op privacyoverwegingen, maar voor Lescrauwaet weegt het veiligheidsaspect zwaarder door.
De zaak van Bart L. roept opnieuw vragen op over het toezicht op veroordeelden met een lang crimineel verleden. Hoe kan iemand met 32 veroordelingen en jaren celstraf op de teller zonder voorwaarden rondlopen? Het antwoord ligt volgens de misdaadreporter deels in het gebrek aan een volledige DNA-databank, die als stille getuige bij uitstek kan dienen om daders sneller te vatten.
